|
Plattdeutsches
Gedicht (1940/1941) als Beilage eines Päckchens an alle Fürstenberger Soldaten
im Felde gedichtet von Johannes Schulte (Schwickers Hannes) –
Wann de
Nejohrsmannekes freuer söngen,
dann was et auk
säu langsam Teit,
dat de
Fastlowenskärls benein sik föngen,
denn dann was
Fastlowend net mer weit.
Wat meik dat durch
vör Johren Spass,
nau met vill näsk
Gedöns,
de „Schmale" nau
Präside was,
on Botzen Firnand
Prinz.
Auk dütt Johr
wören wie benein,
säu medden em
Kreige,
on ürwer
Fastlowend wie berein,
natürlik säu ganz
schmeige.
Dat harre net wie
söß den Sinn,
Kameddege on Helau
te maken,
man gäng die Sake
de op hen,
för use Soldoten
wurt te raken.
Würste wören
jümmer sammelt,
op Fastlowend,
mente Poppenbirg,
und wann se düt
Johr auk nit lammet,
för de Soldoten
dauet se ol wurt wirg.
Un wann man hiärt
nen allen Breuk,
dänn mot me hallen
dunne,
dat die sik dann
verirwet auk,
vom Var wer op den
Sunne.
Dei Mäkens hat dat
auk weust bedohrt,
dat dat net was
weu freuer,
se krehn de
Schinnen net geschort,
auk sonk kän
Bärenleier.
Täum Owend inladt
was bei Temme,
die
Durpsgemeinskopp alt on jung,
und wat Schurken
harre, leip henne
täu ner grauten
Versteigerung.
Die Poppenbirg die
harr wurt vört
Im ganzen Durpe
röm
und harre auk
beneine schlört
säu ollerhand
Klimbim.
Käukentällers,
Puddingskömpe,
on ollerhand van
Porzelan,
punktfreie
Damenströmpe,
2 lebändige
Schoplämmers on 2 Hahns.
Op düsse Weise kam
täustanne,
wat hei en den
Paketten is,
för jäden Jongen
van hei te Lanne,
die beuten is bei
dem Komiß.
Ne Heimatgreuß is
jömmer schön,
wann man ne kann
ierten,
dann ist de auk
wurt an gelähn,
on kümmet rächt
van Hiärten. |