Plattdeutsches Gedicht

         

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

Plattdeutsches Gedicht (1940/1941) als Beilage eines Päckchens an alle Fürstenberger Soldaten im Felde gedichtet von Johannes Schulte (Schwickers Hannes) –

Wann de Nejohrsmannekes freuer söngen,

dann was et auk säu langsam Teit,

dat de Fastlowenskärls benein sik föngen,

denn dann was Fastlowend net mer weit.

Wat meik dat durch vör Johren Spass,

nau met vill näsk Gedöns,

de „Schmale" nau Präside was,

on Botzen Firnand Prinz.

Auk dütt Johr wören wie benein,

säu medden em Kreige,

on ürwer Fastlowend wie berein,

natürlik säu ganz schmeige.

Dat harre net wie söß den Sinn,

Kameddege on Helau te maken,

man gäng die Sake de op hen,

för use Soldoten wurt te raken.

Würste wören jümmer sammelt,

op Fastlowend, mente Poppenbirg,

und wann se düt Johr auk nit lammet,

för de Soldoten dauet se ol wurt wirg.

Un wann man hiärt nen allen Breuk,

dänn mot me hallen dunne,

dat die sik dann verirwet auk,

vom Var wer op den Sunne.

Dei Mäkens hat dat auk weust bedohrt,

dat dat net was weu freuer,

se krehn de Schinnen net geschort,

auk sonk kän Bärenleier.

Täum Owend inladt was bei Temme,

die Durpsgemeinskopp alt on jung,

und wat Schurken harre, leip henne

täu ner grauten Versteigerung.

Die Poppenbirg die harr wurt vört

Im ganzen Durpe röm

und harre auk beneine schlört

säu ollerhand Klimbim.

Käukentällers, Puddingskömpe,

on ollerhand van Porzelan,

punktfreie Damenströmpe,

2 lebändige Schoplämmers on 2 Hahns.

Op düsse Weise kam täustanne,

wat hei en den Paketten is,

för jäden Jongen van hei te Lanne,

die beuten is bei dem Komiß.

Ne Heimatgreuß is jömmer schön,

wann man ne kann ierten,

dann ist de auk wurt an gelähn,

on kümmet rächt van Hiärten.